جلو بيفتند مى گويند رياست طلب هستند و اگر ساكت شوند مى گويند مى ترسند ، در صورتى كه گاهى انسان بايد سكوت كند و يك وقت هم بايد قيام كند . على ( عليه السلام ) ابتدا اگر مى خواست قيام كند مى ديد نتيجه ندارد ، سكوت حضرت از اين جهت بود كه اگر قيام مى كرد بى جهت خود و نيروهايش از بين مى رفت . در اين شرايط گرچه جامعه چون رشد ندارد انسان را محكوم كند ، اما انسان بايد صبر كند تا شرايط فراهم شود ، سعى كند شرايط و مقدّمات را فراهم كند ، رشد و آگاهى به مردم بدهد و بعد قيام كند . « هَيْهَاتَ بَعْدَ اللَّتَيا وَالَّتِى » ( چه دور است آنچه مى گويند بعد از آن همه مصيبت هاى كوچك و بزرگ . ) على ( عليه السلام ) غير از جنگ تبوك در همه جنگهاى پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) شركت داشتند و خود را به مخاطره مى انداختند ، با بزرگان عرب جنگ كردند و از اين جهت ضربه هاى زيادى خوردند ، اين است كه مى فرمايد : خيلى دور است نسبت به من اين حرف بعد از آن همه مصيبت ها كه من در جنگها ديده ام ، من از جنگ و مرگ نمى ترسم . « اللّتيا » مصغر « الّتى » است ، يعنى زن كوچك و زن بزرگ ، اين يك ضرب المثل در عرب است ; مى گويند شخصى زن كوتاه قدى داشت كه اذيّتش مى كرد ، او را طلاق داد و يك زن بزرگ و بلند قد گرفت او هم بدتر از اوّلى ، او را هم طلاق داد ، به او گفتند ديگر زن نمى گيرى ؟ گفت : « بعد اللّتيا و الّتى لا أتزوّج أبداً » بعد از آن زن كوچك و اين زن بزرگ كه هر دو برايم مصيبت شده بودند ديگر زن نمى گيرم . حضرت اين جمله و مثل را در اشاره به حوادث بزرگ و كوچك زندگى خود به كار مى برد و آنگاه مى فرمايد : « وَاللَّهِ لَابْنُ أَبِى طَالِب آنَسُ بِالْمَوْتِ مِنَ الطِّفْلِ بِثَدْىِ أُمِّهِ » ( به خدا قسم پسر ابى طالب به مرگ از طفل به پستان مادرش مأنوستر است . )